Latince: Stellae Fixae / Arapça: el-Kevâkib es-Sâbite
Sabit yıldızlar (stellae fixae), antik astronomide gezegenlerin aksine gök küresinde birbirlerine göre konumlarını değiştirmiyor gibi görünen yıldızlardır. Klasik astrolojide özellikle birinci ve ikinci kadirdeki (en parlak) yıldızlar büyük önem taşır. Ptolemy, Tetrabiblos'ta önemli sabit yıldızlara gezegen doğaları atfetmiştir.
Sabit yıldızların astrolojik kullanımı iki ana yönteme ayrılır: Ekliptik projeksiyonu (yıldızın ekliptik boylamına göre haritada konumlandırılması — Ptolemy yöntemi) ve Paranatellonta (yıldızın ufuk veya meridyen üzerinde bir gezegenle aynı anda doğması, batması veya kulmine etmesi — daha eski Babil kökenli yöntem).
Ptolemy, her parlak sabit yıldıza bir veya iki gezegen doğası atfetmiştir: Regulus → Mars-Jüpiter, Spica → Venüs-Merkür, Algol → Satürn-Jüpiter, Aldebaran → Mars. Bu atamalar, yıldızın astrolojik etkisinin niteliğini belirler.
İslam astronomisi sabit yıldız kataloğunu önemli ölçüde genişletmiştir. Abdurrahman es-Sûfî'nin Kitâbu Suveri'l-Kevâkibi's-Sâbite'si (964) Ptolemy'nin kataloğunu düzeltmiştir. Bugün kullandığımız pek çok yıldız adı — Aldebaran, Altair, Betelgeuse, Rigel, Vega — Arapça kökenlidir.
Klasik astroloji eğitimlerimize katılın.
Eğitimleri İncele