Placidus, modern astrolojinin en yaygın kullanılan ev sistemidir. İtalyan Olivetan keşişi Placidus de Titis (1603-1668) tarafından Primum Mobile (1657) eserinde sistematize edilmiş; ancak kökleri Hellenistik döneme kadar uzanır. Sistemin temel mantığı zamana eşit bölme: bir gezegenin ufuktan yukarı çıkmak için harcadığı süre üçe bölünür ve her dilim 11. ve 12. ev girişlerini, ufuktan IC'ye iniş süresinin üçe bölünmesi ise 2. ve 3. ev girişlerini belirler.
Placidus, her ekliptik derecesinin diurnal semi-arc (gündüz yarım arkı) içindeki konumunu hesaplar. Bir derece, ufuktan MC'ye olan zamanın belirli bir oranını tamamladığında ilgili ev girişine yerleşir. 11. ev için 1/3, 12. ev için 2/3 oranı kullanılır.
Yüksek enlemlerde (yaklaşık ±66° üzeri) bazı dereceler gündüz veya gece arkının sınırlarını aşar ve matematiksel olarak tanımsız bölgeler oluşur. Bu, Placidus'un Kuzey İskandinavya, İskoçya, Kanada kuzeyi gibi enlemlerde sorunlu olmasının nedenidir.
Kavram olarak Ptolemaios'a kadar geriye gider (Tetrabiblos, 2. yy), ancak modern adıyla 17. yüzyılda Placidus de Titis'in matbu efemerislerinde standartlaştı. 19. yüzyılda Raphael's Tables of Houses İngiltere'de Placidus tablolarını yaygınlaştırdı; 20. yüzyıl Amerikan astrolojisinde de baskın sistem oldu. Bugün hâlâ astroloji yazılımlarının çoğunda varsayılan ayar Placidus'tur.
Hellenistik geleneğe sadık modern astrologlar (Robert Hand, Chris Brennan) Placidus yerine Bütün Burç veya Porphyry sistemini tercih eder. William Lilly ve İngiliz horary geleneği Regiomontanus sistemini kullanır. Placidus'un "modern standart" konumu pratik bir tarihsel tercihtir; mutlak doğruluk değil.