Güneş sistemindeki gezegenlerin yörüngelerini, hızlarını ve astrolojik anlamlarını keşfedin.
Bir gezegene tıklayarak astrolojik bilgileri görüntüleyin
Bu simülasyon, gezegenlerin Güneş çevresindeki yörüngelerini, hızlarını ve devir sürelerini kuşbakışı bir model üzerinde canlandırır. Her gezegen kendi yörünge çemberinde, gerçek devir oranına yakın bir hızla döner: en içteki Merkür çok hızlı dönerken, en dıştaki halkalar ağır ağır ilerler. Bir gezegene tıkladığınızda devri, yönettiği burç ve klasik anlamı açılır. Modelin amacı, gökyüzünün düzenli ve ölçülü hareketini tek bakışta görünür kılmaktır — astrolojinin en eski gözlemi de zaten budur: gök cisimleri sabit oranlarla, hiç şaşmadan döner.
Klasik astrolojinin temeli yedi gezegendir: Satürn, Jüpiter, Mars, Güneş, Venüs, Merkür ve Ay. Geleneksel gökbilim bunları Dünya'yı saran yedi göksel küre olarak düşünür ve hızlarına göre sıralar — bu diziye Keldani sırası denir. En yavaş, en uzak görünen Satürn'den başlanır, en hızlı ve en yakın görünen Ay'da biter. Haftanın günlerinin adlandırılması, gezegen saatleri ve birçok klasik teknik bu sıraya dayanır. Bu araçta gezegenlere tıkladığınızda her birinin devir süresini görerek bu hız sıralamasını somut biçimde izleyebilirsiniz.
Her gezegenin kendine has bir devri vardır ve klasik gelenek onu bu ritimle tanır. Ay zodyağı yaklaşık 27 günde dolaşır; bu yüzden en hareketli, en değişken etkidir. Güneş bir yılda, Merkür ve Venüs Güneş'e yakın seyrederek yine yaklaşık bir yılda tamamlar. Mars yaklaşık iki yılda, Jüpiter yaklaşık 12 yılda, Satürn ise yaklaşık 29,5 yılda zodyağı bir kez dolaşır. Satürn'ün bu uzun devri, onu geleneksel astrolojide zamanın, olgunlaşmanın ve sınırların gezegeni yapan şeydir: en yavaş yürüyen, en uzakta duran ve "en ağır" sayılan yıldızdır.
Geleneksel gökbilimde gezegenlerin bir de görünür hareketi vardır — gökyüzünde ileri giderken zaman zaman durup geriye döner görünmeleri, yani retro. Bu simülasyon yörüngeleri sadeleştirilmiş dairesel bir modelle gösterdiği için retroı birebir canlandırmaz; ancak iç gezegenlerin dış gezegenlere göre ne kadar hızlı döndüğünü yan yana görmek, retro görüntüsünün neden Dünya ile gezegen arasındaki hız farkından doğduğunu sezgisel olarak kavramanıza yardımcı olur. Klasik astrolog için bir gezegenin hızlı mı yavaş mı, ileri mi geri mi gittiği, o gezegenin gücünü değerlendirmede başlı başına bir ölçüttür.
Modern eklemeler hakkında bir not. Bu modelde Güneş merkeze yerleştirilmiş, çevresinde Dünya da bir yörünge olarak gösterilmiştir; bu, gökbilimsel (heliosentrik) bir görselleştirmedir. Oysa klasik astroloji Dünya merkezli (geosentrik) bakışı esas alır: gökyüzü, gözlemcinin durduğu Dünya'dan görüldüğü gibi okunur ve Dünya bir gezegen sayılmaz. Ayrıca "Dış Gezegenler" düğmesiyle eklenen Uranüs, Neptün ve Plüton geleneksel yedi gezegene dahil değildir; bunlar teleskopla, 1781'den sonra keşfedilmiş modern gök cisimleridir. Klasik bir yorumda yalnızca Satürn'e kadar olan yedi gezegen kullanılır. Bu araçta dış gezegenler, eğitim ve karşılaştırma amacıyla isteğe bağlı olarak sunulur; saf klasik bir okuma için onları kapalı tutabilirsiniz.
Geleneksel astrolojinin yedi gezegeni Satürn, Jüpiter, Mars, Güneş, Venüs, Merkür ve Ay'dır. Güneş ve Ay'a klasik dilde "iki ışık" (Aydınlatıcılar) da denir. Yüzyıllarca tüm doğum haritası yorumu bu yedi gök cismiyle yapılmıştır; Uranüs, Neptün ve Plüton bu listeye girmez.
Yedi gezegenin gökyüzündeki görünür hızlarına göre sıralanışıdır: en yavaş ve en uzaktan en hızlı ve en yakına doğru Satürn, Jüpiter, Mars, Güneş, Venüs, Merkür, Ay. Geleneksel gökbilim bunları Dünya'yı saran iç içe yedi göksel küre olarak tasavvur eder. Haftanın günlerinin adları ve gezegen saatleri bu sıradan türetilir.
Yaklaşık devirler şöyledir: Ay ~27 gün, Merkür ve Venüs Güneş'e yakın seyrederek ~1 yıl, Güneş 1 yıl, Mars ~2 yıl, Jüpiter ~12 yıl, Satürn ~29,5 yıl. Bir gezegen ne kadar yavaş dönerse, klasik gelenekte etkisi de o kadar kalıcı ve "ağır" sayılır.
Satürn, yedi gezegen içinde en yavaş yürüyen ve geleneksel düzende en uzakta duran gök cismidir; zodyağı bir kez dolaşması ~29,5 yıl alır. Bu uzun, ağır devir onu zamanın, sınırların, disiplinin ve olgunlaşmanın gezegeni yapar. Klasik astrolojide en yüksek göksel küre olarak görülür.
Hayır. Bu görselleştirme gökbilimsel olarak Güneş'i merkeze alır (heliosentrik) ve Dünya'yı da bir yörünge olarak gösterir. Klasik astroloji ise Dünya merkezli (geosentrik) bakışı esas alır: gökyüzü, gözlemcinin durduğu yerden görüldüğü gibi okunur ve Dünya bir gezegen sayılmaz. Model, gezegen hızlarını ve devirlerini karşılaştırmak için sade bir araçtır.
Bu üç gök cismi çıplak gözle görülemez ve ancak teleskopla keşfedilmiştir: Uranüs 1781, Neptün 1846, Plüton 1930. Bu yüzden geleneksel yedi gezegene dahil değildirler ve klasik yorumda kullanılmazlar. Araçtaki "Dış Gezegenler" düğmesi onları yalnızca karşılaştırma ve eğitim amacıyla ekler; saf klasik bir okuma için kapalı tutabilirsiniz.
Bu model yörüngeleri sadeleştirilmiş dairesel bir biçimde gösterir, bu yüzden retroı birebir canlandırmaz. Ancak iç gezegenlerin dış gezegenlere göre ne kadar hızlı döndüğünü izlemek, retro görüntüsünün neden Dünya ile gezegen arasındaki hız farkından doğduğunu kavramanıza yardımcı olur. Klasik astrolojide bir gezegenin ileri mi geri mi gittiği, gücünü değerlendirmede önemli bir ölçüttür.
Klasik gelenekte her gezegen belirli burçların yöneticisidir; örneğin Güneş Aslan'ı, Ay Yengeç'i, Satürn Oğlak'ı yönetir. Buna ek olarak her gezegenin özellikle güçlü ve rahat olduğu bir ev vardır; buna "sevinç" (Latince gaudium, joy) denir. Bu araçta bir gezegene tıkladığınızda yönettiği burcu görebilirsiniz; bu, klasik yorumun ilk adımıdır.