Çeviri Dönemi (8.-9. Yüzyıllar)
İslam astrolojisinin ilk dönemi, Yunan, Pers ve Hint kaynaklarının Arapça'ya çevrilmesiyle başlar. Mâşâallâh, Abu Ma'shar ve el-Kindî bu dönemin öncü isimleridir. Bağdat, dönemin astroloji başkenti haline gelmiştir.
Olgunluk Dönemi (10.-12. Yüzyıllar)
Bu dönemde astroloji sofistike bir entellektüel uğraş haline geldi. el-Bîrûnî hem astrolog hem eleştirmen olarak öne çıktı. Rasathaneler kuruldu, hassas gözlemler yapıldı ve zîc tabloları geliştirildi. Endülüs'te de güçlü bir astroloji geleneği filizlendi.
13. yüzyıldan itibaren İbn Haldûn gibi düşünürlerin eleştirileri ve dini reformistlerin muhalefeti astrolojinin prestijini sarstı. Ancak astroloji tamamen terk edilmedi; Osmanlı sarayında ve Moğol-İslam dünyasında müneccimbaşılık kurumu 19. yüzyıla kadar sürdü. İslam astroloji geleneği Batı'ya aktarılarak Avrupa Rönesans astrolojisinin temelini oluşturdu.
Kaynaklar: David Pingree, From Astral Omens to Astrology (1997),George Saliba, A History of Arabic Astronomy (1994)