İslam Dünyasındaki Astroloji Geleneği

11. yüzyıl Mısırlı hekim-astrolog; Ptolemy'nin Tetrabiblos şerhi ile tanınır.

9. yüzyılda Bağdat'taki Bilgelik Evi; Yunan, Hint ve Pers bilimlerinin Arapça'ya tercüme merkezi.

Abbasi Bağdat'ında kurulan çeviri ve bilim merkezi; Yunanca astroloji eserlerinin Arapça'ya çevrildiği merkez.

Bağdat'taki Beytü'l-Hikme'nin (Hikmet Evi) astroloji ve astronomi bilgisinin aktarımındaki merkezi rolü.

9. yüzyıl İslam astrologu; natal ve mundane astroloji üzerine önemli eserler.

9. yüzyıl Arap astrologu; direktionlar ve natal yorumlama üzerine önemli eserler yazmıştır.

9. yüzyılın en etkili İslam astrologu olan Ebû Ma'şer, Büyük Kavuşumlar teorisiyle tarih astrolojisinin temellerini atmıştır.

İslam astrolojisinin en etkili figürü (787-886); mundane astroloji, büyük kavuşumlar teorisi ve astrolojinin felsefî temellendirilmesiyle tanınır.

9. yüzyılın en etkili İslam astrologu; mundane astroloji ve büyük kavuşum teorisinin sistematize edicisi.

Ansiklopedik İslam bilgini; Kitâbu't-Tefhîm adlı eseriyle astrolojinin en kapsamlı pedagojik özetini yazmıştır.

11. yüzyılın büyük bilgini el-Bîrûnî, astrolojiyi eleştirel bir gözle incelerken aynı zamanda kapsamlı astrolojik eserler kaleme almıştır.

10. yüzyıl İslam astrologu; el-Medhal eseri ve Alcabitius ev sistemi.

İlk büyük İslam filozofu; De Radiis Stellarum (Yıldız Işınları Üzerine) eseriyle kozmik etki teorisi.

İslam'ın ilk filozofu el-Kindî'nin astrolojik görüşleri, ışın teorisi ve electional astrolojiye katkıları.

13. yüzyıl İtalyan astrologu; İslam astroloji geleneğini Latince'ye aktaran devasa Liber Astronomiae eseri.

12. yüzyıl Yahudi astrologu; Reshit Hokhmah eseriyle İslam astrolojisini İbranice'ye aktaran köprü figür.

14. yüzyıl düşünürü İbn Haldun'un Mukaddime'deki astroloji eleştirisi.

10. yüzyıl İslam astrologu; el-Mugni eseriyle natal astroloji üzerine kapsamlı kaynak.

10. yüzyıl Arap astrologu; el-Muğnî fi Ahkâmi'n-Nücûm adlı kapsamlı astroloji ansiklopedisi yazarı.

İbn Sina'nın astrolojiye yaklaşımı, medikal astroloji katkıları ve felsefi eleştirileri.

İslam geleneğinde teorik astronomi; astrolojiden ayrı bir disiplin olarak tanımlanmıştır.

İslam dünyasında astrolojinin genel adı; İlm-i Ahkâm-ı Nücûm (yıldız hükümlerinin bilimi) olarak da bilinir.

İslam astrolojisinde primary direction'ın significator'ın promissor'a 'ulaşması' kavramı.

İslam dünyasında astrolojinin altın çağından gerileme dönemine kadar tarihsel gelişimi ve dönüm noktaları.

İslam fıkhında astrolojinin helal/haram değerlendirmesi; farklı görüşler ve tarihsel bağlam.

Büyük İslam filozofu ve astroloğu Yakub ibn İshak el-Kindî'nin astroloji alanındaki katkıları ve eserleri.

10-11. yüzyıl İslam astronomi ve astroloğu; el-Medhal ilâ Sınâ'ati Ahkâmi'n-Nücûm eseri.

8. yüzyıl Yahudi-İslam astrologu; Bağdat'ın kuruluş haritasının mimarı, horary geleneğinin öncüsü.

Meraga Rasathanesi kurucusu Nasîrüddin Tûsî'nin astroloji ve astronomi alanındaki kapsamlı katkıları.

13. yüzyıl İslam astronomi ve matematik dehası; Zîc-i İlhânî, Merâga rasathanesi.

Osmanlı İmparatorluğu'nda müneccimbaşılık kurumu etrafında şekillenen resmi astroloji geleneğidir.

8-9. yüzyıl İranlı astrolog; natal astroloji ve devletlerin astrolojisi üzerine eserler vermiştir.

Harran'lı matematikçi ve astronom Sabit ibn Kurra'nın astrolojik eserleri ve trepidation teorisine katkıları.

9. yüzyıl Yahudi-İslam astrologu; horary astrolojinin temel kaynaklarının yazarı.

İslam geleneğinde dönüş haritası tekniği; yıllık ve aylık revolution.

İslam astrolojisinde primary direction tekniğinin Arapça adı ve İslam dünyasındaki gelişimi.

İslam astronomisinde gezegen konumlarını hesaplamak için kullanılan kapsamlı sayısal tablolar.

İslam astronomlarının geliştirdiği gezegen konum tablolarının (zîc) yapısı, hesaplama yöntemleri ve astrolojideki kullanımı.

İslam dünyasında gezegen konumlarını hesaplamak için kullanılan astronomik-astrolojik tablolar sistemidir.