Gezegenlere göre konumu sabit kalan yıldızlardır; gezegenlerin aksine zodyakta gözle görülür biçimde ilerlemezler, ama aralarında özellikle parlak olanlarına klasik astrolojide güçlü bir doğa ve etki atfedilir.
Sabit yıldızlara dair en eski sistematik kaynak Ptolemaios'un Tetrabiblos'udur (Kitap I, Bölüm 9); burada parlak yıldızlara Mars, Venüs, Merkür gibi gezegen doğaları atanır, tıpkı bir gezegenin doğası gibi. Geç antik dönemden Anonymous of 379 (Anonim 379) da benzer bir doğa listesi sunar; bu birikim Ortaçağ'da el-Sûfî'nin yıldız kataloğuyla, Rönesans'ta ise William Lilly gibi yazarlarla günümüze aktarılmıştır. En çok anılan örnekler Regulus, Spica (Sünbüle) ve uğursuzluğuyla ün salmış Algol'dür.
Bir sabit yıldızın etkili sayılması için gelenekte dar bir orbla kavuşum aranır; kullanım çoğunlukla 1-2 derece sınırıyla gösterilir, çünkü yıldızlar açı kurmaz, yalnızca konumla temas eder. En çok dikkat edilen temas noktaları köşeler (özellikle Yükselen ve Tepe Noktası) ile ışıklardır (Güneş ve Ay). Aynı ilke her üç dalda da işler: natal haritada karakter ve kader temasını, soru astrolojisinde significator'ün durumunu, elektif haritada ise seçilen anın niteliğini renklendirir. Yıldızların burçlardaki konumu presesyonla yavaşça kayar; bu konuda Sabit Yıldız İngresleri maddesine bakılabilir.
Bu terimin sabit yıldızlar kategorisindeki genel bakışı için Sabit Yıldızlar maddesine, soru astrolojisindeki belirleyici kullanımı için ise aynı maddedeki ilgili bölüme bakılabilir.