Soru Astrolojisinde sabit yıldızların belirleyicilere veya Yükselen'a yakın olmasının yorumu.
Sabit yıldızların tekil kavram olarak genel tanımı ve klasik doğası için Sabit Yıldız maddesine bakılabilir; burada odak yalnızca soru astrolojisindeki özel kullanımdır.
Sabit yıldızlar, gezegenlerin gerisinde duran ve birbirlerine göre konumları sabit görünen yıldızlardır; klasik astroloji onların belirli parlak yıldızlarına güçlü nitelikler atfeder. Temel kaynak yine Ptolemaios'un Tetrabiblos'udur (Kitap I), her yıldıza gezegen-mizacı (örn. “Mars ve Satürn tabiatında”) verir. Ortaçağ'da el-Sûfî ve geleneğin yıldız katalogları, Rönesans'ta ise William Lilly bu birikimi aktarır. En çok anılan birkaçı: Aldebaran (ed-Deberân), Regulus, Spica (Sünbüle) ve uğursuzluğuyla ün salmış Algol.
Gelenekte bir sabit yıldız, ancak bir gezegene, significator'e ya da köşeye (özellikle Yükselen veya Tepe Noktası) dar bir orbla kavuştuğunda güçlü sayılır; klasik kullanımda orb çoğunlukla 1–2 dereceyle sınırlı, paralel/kavuşum esastır, çünkü yıldızlar açı kurmaz, yalnızca konumla “temas eder.” Doğum haritasında parlak bir yıldıza kavuşan bir köşe ya da ışıklar, mizacı olumluysa şan ve yükseliş, olumsuzsa ani düşüş ya da tehlike olarak okunurdu. Yıldızların zamanla burçlardaki yerinin presesyon (ingres) kaymasını hesaba katmak gerekir.