Merkezde Eris'in glifi durur. Çevresindeki dallar sembolizmi dört renkte gösterir: tanrılar altın, arketipler mavi, gelenekler yeşil ve anlatılar kızıl. Bir dala dokunduğunuzda açıklaması haritanın altında açılır.
Nyks'in kızıTheogonia 225
Hesiodos, Gece'nin (Nyks) babasız doğurduğu çocukları sayarken Eris'i de anar. Ardından Eris'in kendi çocuklarını sıralar: Ponos (zahmet), Lethe (unutuş), Limos (kıtlık), Algea (acılar), savaşlar, kavgalar, yalanlar, Dysnomia (kanunsuzluk), Ate (yıkım) ve Horkos (yemin). Bu soy, Eris'i insan hayatındaki sıkıntıların anası olarak gösterir. Yunan soyağacında Eris →
İki Erisİşler ve Günler 11-26
Hesiodos, İşler ve Günler'in başında yeryüzünde tek değil iki Eris olduğunu söyler. Biri savaşı ve çekişmeyi büyütür ve kimse onu sevmez. Öbürü Gece'nin büyük kızıdır ve Zeus onu toprağın köklerine yerleştirmiştir. Bu ikinci Eris tembeli bile çalışmaya iter, çünkü insan komşusunun zenginleştiğini görünce kendisi de çalışır.
Yarışma arketipiÇömlekçi çömlekçiyle
Hesiodos iyi Eris'i örneklerle anlatır: çömlekçi çömlekçiye, marangoz marangoza, dilenci dilenciye, ozan ozana gıpta eder. Bu kıskançlık yıkmaz, üretir. Eris'in bu yüzü, kavganın her zaman kötü olmadığını söyleyen en eski Yunan metnidir.
Ares'in kız kardeşiİlyada IV
Homeros, İlyada'nın dördüncü kitabında Eris'i Ares'in kız kardeşi ve yoldaşı olarak tanıtır. Önce küçük başlar, sonra başı göğe değerken ayakları hâlâ yeryüzündedir. Kavganın küçük bir sözden büyüyüp herkesi içine alması bu imgeyle anlatılır. Mars sayfasında Ares →
Gemilerin üstündeki çığlıkİlyada XI
İlyada'nın on birinci kitabında Zeus, elinde savaş işaretiyle Eris'i Akha gemilerine gönderir. Eris, Odysseus'un ortada duran gemisine çıkar ve büyük bir çığlık atar. Bu çığlık Akhalılara savaşı evlerine dönmekten daha tatlı gösterir.
Akhilleus'un kalkanıİlyada XVIII
Hephaistos'un Akhilleus için yaptığı kalkandaki savaş sahnesinde Eris, Kydoimos (kargaşa) ve Ker (ölüm) ile birlikte çarpışanların arasında dolaşır. Homeros burada Eris'i kişileşmiş bir güç olarak, savaşın içindeki figürlerden biri gibi gösterir.
Peleus ile Thetis'in düğünüKypria özeti
Kayıp destan Kypria'nın Proklos'taki özetine göre Eris, Peleus ile Thetis'in düğününde Hera, Athena ve Aphrodite arasında güzellik kavgası çıkarır. Zeus bunun üzerine Hermes'e tanrıçaları İda Dağı'na, Aleksandros'a (Paris) götürmesini söyler. Bu özette elmadan söz edilmez.
Altın elmaSonraki kaynaklar
Elma, Apollodoros'un Epitome'sinde (3.2) Eris'in güzellik için tanrıçalara attığı bir nesne olarak geçer. Hyginus (Fabulae 92) Eris'in düğüne çağrılmadığını ve elmayı kapıdan attığını, en güzelin onu alması gerektiğini söylediğini yazar. Lukianos elmanın üstündeki yazıyı da anar, Kolluthos ise elmayı Hesperidlerin bahçesine bağlar. Yani anlatının en bilinen ayrıntıları en eski kaynakta değil, sonrakilerde bulunur. Venüs sayfasında Aphrodite →
Paris'in yargısıTroya'ya giden yol
Tanrıçalar İda Dağı'nda Paris'in önüne çıkar. Hera ona hükümranlık, Athena savaşta zafer, Aphrodite Helene'yi vaat eder. Paris Aphrodite'yi seçer ve Helene'yi Sparta'dan kaçırır. Homeros bu yargıyı İlyada'nın son kitabında yalnızca bir kez, Eris'in adını anmadan hatırlatır.
Ateİki ayrı soy
Ate körlük ve yıkımdır. Hesiodos onu Eris'in kızı yapar. Homeros ise İlyada'nın on dokuzuncu kitabında Ate'yi Zeus'un en büyük kızı olarak anar ve Zeus'un onu saçından tutup gökten attığını anlatır. İki kaynak aynı figüre farklı soy verir ve ikisi de antik çağda kullanılmıştır. Soyağacında Ate →
DysnomiaKanunsuzluk
Dysnomia, Hesiodos'un listesinde Eris'in kızlarından biridir ve adı kötü düzen, kanunsuzluk demektir. Karşıtı Eunomia, yani iyi düzendir. Cüce gezegenin 2005'te bulunan uydusuna bu ad verildi.
HorkosYemin
Hesiodos, Eris'in çocuklarını Horkos ile bitirir ve onun bile bile yalan yere yemin edenlere en çok zarar veren güç olduğunu söyler. İşler ve Günler'de Erinyeslerin ayın beşinci gününde Horkos'un doğumuna yardım ettiği yazılıdır. Roma'nın yeraltı tanrısı Orcus'un adı bazı dilbilimcilerce Horkos'a bağlanır, ama bu bağ tartışmalıdır. Orcus sayfası →
DiscordiaRoma
Roma'da Eris'in karşılığı Discordia'dır. Vergilius, Aeneis'in altıncı kitabında onu yeraltının girişinde, yılan saçları kanlı şeritlerle bağlanmış olarak gösterir. Sekizinci kitapta Aeneas'ın kalkanında, Aktion savaşının ortasında yırtık pelerinle dolaşır.
Herakleitos'un kavgasıFragman 80
Efesli Herakleitos, savaşın ortak olduğunu, adaletin de kavga (eris) olduğunu ve her şeyin kavga ve zorunlulukla oluştuğunu yazar. Bu cümle Eris'i bir tanrıça olmaktan çıkarıp evrenin işleyişini açıklayan bir ilkeye dönüştürür.
Eris'in EliPrincipia Discordia
1960'larda Greg Hill ve Kerry Thornley'in yazdığı yarı mizahi Principia Discordia, Eris'i baş tanrıça yapan Diskordiyanizm akımını başlattı. Beş parmaklı 'Eris'in Eli' bu metinde çizilmiş bir simgedir. Cüce gezegen adlandırılınca bu simge onun işareti olarak kullanılmaya başladı.
Onuncu gezegen tartışması2005-2006
Keşif ekibi cisme resmî ad verilene kadar gayriresmî olarak 'Xena' dedi. Eris'in Plüton'dan büyük olabileceği ortaya çıkınca onuncu gezegen mi sayılacağı tartışıldı. Uluslararası Astronomi Birliği 24 Ağustos 2006'da gezegeni tanımladı, Plüton ile Eris cüce gezegen oldu. Ad bu tartışmaya gönderme yapar.
Modern astrolojide Eris2007 sonrası
Astrolog Henry Seltzer 2007'de Eris için ikinci bir glif önerdi ve 2015'te 'The Tenth Planet' adlı kitabında Eris'i yorumladı. Bu yorum kişisel bir modern okumadır ve astrologlar arasında ortak kabul görmüş bir gelenek oluşmamıştır. Klasik asalet sistemiyle bağı yoktur.